هر چه می کشم
از دست تو این دل چموش می کشم
من خود بدون تو
بار غم یک جهان به دوش می کشم
می بندم این دو دیده پر آب خسته را
من قصه های تو خموش شکسته را
همراه غصه های نان و بندگی
با هم سوار بر یک تن رنجیده نزار
به سوی مسلخ دکانِ
تاجر عشق فروش
می کشم
من خود آتشم
گرچه غبار زندگی
خاکستری شد و بر روی شعله های من
فرشی نشاند ز فراموشی و شکست
لیکن اگر شود
حتی دو روز قبل مرگ
سوزان و سرزنده و بُراق
سر بر کشم از لای خاکستران نیمه داغ
آتش زنم به هستی آن تاجران عشق
زان پس قلم به دست
بر کاغذی سپید
با سطر سطر شعر خویش
تصویری از فرد فرد شما
دلدادگان سیه پوش می کشم
آه ای دل چموش
خردت نمود بار عشق؟
دیگر مگو ، مگو ...
چون با سرشک خویش
آن تکه های خرد تو را من
بند می زنم
با چشم دریایی اشکبار خویش
بر چشمان وحشی تو لبخند می زنم.